135 korso! Ja, soleids kann ein ta i mist‘, sa slarvekjerringarne. „Det var daa væl, at ho let seg operera daa!“ — Og gjetordet um doktaren vaks i dame-verdi. Berre frøken Bergqvist og frøken Jakobsson heldt endaa paa, at dette um Alvhild var lygn, for ellest vart dei sjølve kompromitterad. Og dei saag skjeivt til einannan utan aa segja nokot. Slarvet gjekk endaa verre no, sidan makarne var vortne einige, enn so lenge dei var ulukkelege. Men Alvhild sjølv var berre glad, at ho hadde fenget jamna livet til rettes utan aa blamera seg og skrifta villstiget sitt fyr mannen. Og han, som ikkje ottadst det ringaste, trudde seg aa vera einaste herre yver høvet, endaa han var verst narrad av alle. — Samstundes gjekk den fordoms elskaren einkvar staden paa ein annan flekk av jordkula og diktad lækjekunst-litteratur, reknad med rett og pligt og gjorde manne-ætti den store tenesta aa uppliva endaa mange tilskot til kunnskapen um menneskjenaturi. Blindebukk-leiken gjekk vidare, som um ingen ting hadde hendt. Alle narrad kvarandre, so godt dei kunde, og freistad koma innpaa livet paa ein annan utan aa nekja seg sjølv. Ingen vilde blindebukken vera, men alle var det. For i midten av si eigi vesle soga sat kvart