156 eitt av dei verdige fredsmenneski og narrad seg sjølv fyrst utan aa vita av det. Og trudde, at dei narrad dei andre. Dagarne skreid, og tidi kom fyr fru Petterqvist til aa halda sine mormors-instinkter ferdige. Men Alvhild gjorde ikkje ringaste teikn til aa skyna, at det var hovudsaki av det, som skulde henda. Dette var meir, enn fru Petterqvist kunde halda ut. — Ein god dag fekk Alvhild difyr brev ifraa gamla. „Mi kjære Alvhild! Eg kann ikkje segja, kor godt det gjerer meg, at du og mannen din trivst isaman og er nøgde og glade att! Daa eg saag dykk baae so friske og orkraanad etter den lange utanlandsreisi, so saag eg strakst, korleids det var vôret, og det gledde mitt gamle hjarta reint usegjelegt. — Endaa det visste eg daa, korleids det fyrr saag ut elder ei, at soleids skulde det gaa. For du skynar, at naar eg trulovad deg med han, so hadde eg kunnat sverja paa mi ævelege sæla, at han og ingen annan høvde aat deg, og at du ikkje kunde verta heppi med nokon annan. — Difyr var eg so mødd mangein gong sidan, at NT EP