157 eg kann ikkje segja det. Men eg vonad korso, og no ser du, at gamle folk ogso fær rett til slutt! Ja ja! — Endaa til ei stakkars veik kvinna lyt venja seg til aa halda augo opne og hitta det rette syn paa menneskje og ting. Ein lærer alltid eitkvart av livet, um ein var likso tossi som ei gaas, — og væl er no det. No just fekk eg ditt og mannen sitt brev, som fortæl um den glade hendingi, de hev i i vente. . Og eg segjer deg: eg verkeleg grét av gleda. — Ragnhild er nok glad fyr det, ho og, endaa ho naturlegvis totte, de helst kunde latet voret no, sidan de fyrst drygde so mange aar. Ho er beisk, stakkars Ragnhild. Ho høver slett ikkje til attergløyma; men etter ho fekk augo upp og saag, at løitnanten hennar berre vilde ha henne fyr skuld pengarne, so trur ho det same um alle mannfolk og syner dei vettervegen alle i hop. Det skal daa ingen kunna segja, at ho ikkje hev havt tilbod, endaa Berggrens-dotterne, som alltid er so laake, spreider slikt ut. Kann vita, fyrdi dei sjølve ikkje hev nokon midel aa koma med! Eg ovundar mi sann ikkje den, som fær ei av dei i huset! — — Ragnhild læt um, at det vert ein gut; men eg trur so sikkert, at det vert ei gjenta. Men anten det no vert det eine elder det andre, so ynskjer eg deg til lukka