158 av eit trurøkjet hjarta, mi kjære, kære Alvhild. Og Ragnhild likeins. Ho skulde ha skrivet, ho og; men ho kjem seg aldri til. Men — det var ikkje um dette, eg vilde skriva. Ser du: eg hev nokot paa hjartat, som eg vilde be deg um; nokot, som eg lenge hev tenkt paa. Og no, naar eg fekk brevet ditt, kunde eg ikkje drygja lenger. For — ser du — i ditt tilstand kann du ikkje greida deg sjølv med alt, og ingen er vel nærare enn eg til aa hjelpa deg. Ja — beint ut sagt, so trivst eg ikkje skikkelegt her no lenger. Smaatt um senn er alt vortet meg so framande og lika hendt, som no ikkje undarlegt kann vera. Alle dei gamle vælkjende husi kjem burt, det eine etter det andre, og store, stygge murhus kjem att i staden. Eg kjenner meg ikkje lenger att, naar eg sit i min gamle armstol og glytter ut i Kyrkjegata. Alt er so framande og kaldt. Same eins med menneski og. Dei gamle venerne vandrar burt smaatt um senn, den eine etter den andre. Dei, som kjem att i staden, skynar eg meg ikkje paa, og eg kjenner meg alltid framande, naar eg ein hende gong kjem ut i eit gjestebod. Me held oss ellest mest heime og fyr oss sjølve, Ragnhild og eg.