159 Aa — naar eg tenkjer paa den tid, daa sæle far din endaa livde, — det var andre tider! Slike trivlege gamle gubbar, friske og tiduge som gutungar, og trettast kunde dei ogso, men lika gode vener var dei korso. Og alle trudde dei, at dei skulde liva i all æva. Men sjaa, naar berre ein av dei døyr, so er det um inkje med modet hjaa dei andre. Det er, som dei vert usikre, naar dei tenkjer paa den tome plassen hans. Og eg trur, at berre dei ikkje lenger frur, at dei skal liva so reint lenge, so gjerer dei det helder ikkje. — Sæle Petterqvist gjorde upptaket, han. Og eg hugsar det so væl, som var det i dag, kor Grönfors, den gamle venen hans, kom burttil meg i sjaundi, tok meg i handi og turkad ei taara or augnekraai. Jamenn grét han fyr gamlingen min, gud signe han so visst! Og so sukkad han og sa: „Ja ja, fru Petterqvist! Me skal alle den vegen vandra. Næste gong vert det vel min børt!“ Det vart det no ikkje, for gamle Berggren døydde strakst etterpaa av nyrekreft. Men Grönfors vart numer tri. Og i jordeferdi hans kom Limnell, som hadde haldet seg rak lika til dess, og sa just plent det same: „Jaja, fru Petterqvist, næste gong vert det vel min børt!% — Og alltid segjer dei det til meg, for det var min gamling,