164 um versonen og provad det so greidt som dertil, so skulde ho ingen ting tru av det korso. For ho visste best sjølv, korleids han var. Frøken Bergqvist heldt med henne i det og sa, ho hadde rett aldri sagt nokot annat um 'Stormbom, men alltid havt sine eigne meiningar um han. — Men visse folk -- ho skjeglad burtpaa frøken Jakobsson — — aaja, ein kunde ikkje vera var nok med visse folk! Det gjekk so langt med frøken Bergqvist sin sympati fyr Stormbom, at ho endaa til tolde, at han kviskrad henne i øyrat sovoret, som kunde tydast baade paa den eine og den andre maaten. — Ho raudnad mi sann ikkje av so litet! Men — ,det udyret!“ kallad ho han alltid, naar ho tok det uppatt fyr fru Petterqvist. Bromann var ikkje til aa sjaa meir, so han kom aldri i saumelagi. — Aa ja — Stormbom hadde maatt betala den siste vekselen fyr han, so han skjemdest vel til aa visa seg. — „Litt skam hev han vel i kroppen, han og!“ sa frøken Bergqvist, daa ho kom beint ende or banken og fortalde fru Petterqvist dette um vekselen. — Alvhild, som høyrde paa, sa, at ho kunde ikkje skyna, kvifyr Atle skreiv paa, naar han hadde lovat so visst, at han skulde lata vera!