Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sjette del - VIII
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
en korsvei, bøi dig for folket, kyss jorden; ti du har
syndet mot den, og si høit til hele verden: «Jeg er en
morder!» Han skalv helt igjennem da han husket det.
Og i den grad hadde hele denne tids og da især de
siste timers uendelige gremmelse og uro nedtrykt ham,
at han med hele sin sjel hengav sig til denne nye og
fullkomne følelse. Den kom plutselig over ham som et
anfall. Den begynte å brenne i hans sjel som en gnist,
og plutselig grep den ham som en ild. Med én gang
blev alt i ham så bløtt, tårene strømmet. Som han stod,
fait han til jorden . . .
Han knelte midt på plassen, bøide sig til marken og
kyste den smussige jord med nydelse og full av lykke.
Han reiste sig og bøide sig en gang til.
«Se, han har fått nok,» bemerket en gutt ved siden
av ham.
Han lo.
«Han vil gå til Jerusalem, brødre, og tar nu avskjed
med sine barn, med sitt fedreland, bøier sig for hele
verden, kysser hovedstaden St. Petersburg og dens
grunn,» tilføide en drukken borger.
«Det er en ganske ung fyr,» ropte en tredje.
«Av fornem slekt!» bemerket en med kraftig stemme.
«Nu til dags kan man ikke skjelne mellem de
adelige og de som ikke er det.»
Alle disse tilrop og uttalelser holdt Raskolnikov
tilbake så ordene: «Jeg har drept,» som han kanskje
hadde ferdig på tungen, ikke slapp ut over hans lepper.
Han hørte dog rolig på alle disse skrik, og uten å se
sig om gikk han like gjennem gaten i retning av
politikontoret. En skikkelse kom for ham på veien; men
han undret sig ikke derover. Han hadde følelsen av at
det måtte være så. I det øieblikk da han på Høitorvet
for ånnen gang bøide sig til jorden, fikk han da han
vendte sig til venstre, se Sonja omtrent femti skritt
fra sig. Hun hadde gjemt sig for ham bak en av
tre-bodene som stod på plassen; hun hadde altså fulgt ham
på hele hans lidelsesgang! Raskolnikov følte og
forstod i dette øieblikk, en gang for alle, at Sonja nu vilde
329f
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
