Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
8
LandsbókasafniJ er oplJ daglega kl. 12—2, og tll 3 á
Mánud., MiJv.d. og Laugard., tll útlina.
LandsskjalasafnU oplJ á Þrd., Flmtud., Laug.d. kl. 12—I.
Náttórugrlpasafnlð er opið á Sunnud., kl. 2—3 slðd.
Forngrlpasafnlð er oplð á Mlðv.d. og Laugard., kl. II—12.
Landsbanklnn oplnn dagl. kl. 11—2, B.-stJórn við 12—1.
Sðfnunarsjóðurlnn oplnn I. Mánudag I mánuðl, kl. 5—6.
Landshðfðingjaskrifstofan opln 9—10»/» HI/a—2, 4—7.
Amtmannsskrlfstefan opln dagl. kl. 10—2, +—7.
B»jarfógeta»krlfstofan opln dagl. kl. 9—2, 4—7.
Póitstofan opln 9—2,4—7. Aðgangurað box-kðssum 9-9.
Bajarkassar tæmdirhelgaog rúmh. daga 7’/2 árd.,4 slðd.
Afgrelísla gufusklpafélagslns opln 8—12, 1—8.
Bajarstjórnarfundir I. og 3. Flmtudag hvers mánaðar.
Fátakranefndarfundlr 2. og 4. Flmtudag hvers mán.
Héraðslæknlrlnn er að hltta helma íagl.’kl. 2—3.
Tannlakn. helma II—2. Frl-tannlækn. I. og3. Mád. Imánull.
Frllækning á spltalanum Þrlðjud. og Fðstud. II—I.
„Reykjavik" kemur út ó
Föstu-dögum (síðdegis). Auglýsingum sé
skilað i síðasta lagi á
Fimtudags-kvöldum.
Me5 Jtí það liefir komist inii
hjá sumum þeirra, er auglýsa, að
,Reykjavík4 hafi að eins útbreiðsiu
hér uin slóðir, þá skai ]>að tekið
fram, að blaðið ,Reykjavík’ fer
meira og minna í hvern einasta
hrepp á öllu landinu. Útgef.
orðið. Móður hans og systrum þykir
fjarska vænt unt Rhodu. Þær vita
hvernig málin standa; þær voru í
Flórenz ásamt honum, en fóru heim
nokkrum mánuðum á undan honum.
Hann vildi verða eftir, til að reyna
að ávinna sér ást Rhodu. — Nú dekra
>ær við hana á allan hátt og hún
sér ekki, hve miklu flóknara þetta
verður alt við það, að hún er alt af
með þeim. Hún hefir sjálfsagt sinn
vilja fyrir sig, eins og allar stúlkur
og ég er svo hrædd um, að hún bindi
sig á einhvern hátt."
„ Þær halda sig á Vendome ? * spurði
Olney og hann fann undir eins með
sér, að honum var ekkert um þær
gefið.
„Nei, ekki nema fáeina daga, rétt
á meðan þær biða eftir honum. Pær
eiga heima i Nýju Jórvíkurríki
vestar-lega. Það er vell-auðugt fólk. Móðir
hans er ekkja, og þær ætla að flytja
sig til Rio, þri að þar er hann
prest-ur. fað er snyrtifólk og
vingjarn-legt — dæmalaust vingjarnlegt, og
mér finst það ekki rétt af Rhodu, að
vera svona mikið með þeim, meðan
hún hefir ekki afráðið, hrort hún
ætl-ar að taka honum. En það vil ég
ekki leyfa henni að gera fyrri en hún
veit alt. Fyrsta sinn, sem hann bað
hennar — það var í Flórenz — þá
hryggbraut hún hann, og ég var þá
hálft um háift að hugsa, að hún feldi
hug til einhvers annars; en þegar
hann svo bað hennar aftur i
Liver-pool, rétt áður en við lögðum á stað
á sjóinn, þá var hún ekki alveg
fjærri þvi að taka honum. Hún hefir
þá líklega verið farin að verða afhuga
þeim, sem hún feldi fyrst huga til.
En eins og ég sagði yður, stóð ég
fast á því, að hún skyldi hugsa sig
um að minsta kosti í viku, og að hann
skyldi ekki fara frá Englandi fyrri
en viku á eftir okkur. Ég hafði þá
ekkert hugboð um, að við mundum
hitta fólk hans hér; hann hefirliklega
gleymt i fátinu, að segja okkur frá
þvi. En þær höfðu séð nöfn okkar á
farþegjalistanum í blöðunum og svo
komu þær hingað í gær undir eins
eftir morgunverð. Verði nú ekkert
úr þessu —"
Hún þagnaði um stund, en tók svo
tiJ máls aftur:
„Ég skil ekki, hvernig hún getur
annað en tekið honum, ef hún
held-ur svona áfram að vera með fólkinu
hans. Og ég veit ekki, hvernig égá
að afstýra þessu með neinu öðru móti
en því, að segja henni frá öllu saman
nú undir eins. Ég er svo hrædd
um, að hún kunni að vera farin að
hnegja ástarhug til hans. Ég hefi
kinokað mér svo við, að segja henni
upp alla sögu, al því að faraæld þess&
unga manns og hennar leikur á þessu,
og jafnvel heimilisfriður skyldmenna
hans og virðing þeirra fyrir sjálfum
sér. Stundum hefir mér næstum
fundist., að ef engin hætta væri á, að
alt kæmist upp, þá gæti ég ráðið við
mig að deyja í sömu lýginni, sem
ég hefi svo lengi lifað í. En nú finn
ég, að ég get það ekki. Það er skylda
mín að segja frá öllu saman; hún má
ekki ganga í hjónaband, nema henni
og manni hennar sé fulikunnugt um
alt saman. Þetta getur drepið hana.
En það verður að segjast. fessi
arf-gengu einkenni og tilhnegingar geta
dáið út, en það má enginn í blindni
ganga að þeirri áhættu, að þeim kunni
að skjóta upp aftur. Eg verð að segja
honum frá, hver hún er, ætt hennar
og uppruna."
Nú þóttist Olney fyrst fara að ráma
í, hvað um væri að vera. Það hvildi
liklega einhver blettur á ætt
stúlk-unnar; hún væri ef til vill ekki skyld
Mrs. Meredith; liklega umkomulaust
tökubarn; ef til vill hafði annaðhvort
foreldra hennar drýgt einhvern glæp.
Eftir því, sem Mrs. Meredith höfðu
farist orð, hlaut Dr. Olney jafnvel að
hugsa sér hið allra-versta, að hún
væri af einhverju reglulegu
glæpa-mannakyni. En þetta fékk ekki svo
mjög á hann; hann varð að eins
for-vitnari. Og honum fanst Miss
Ald-gate jafn yndisleg og fögur fyrir þvi,
þó að honum dytti þessi getgáta í
hug. Hann hugsaði með sér, að hefði
hann verið ungi presturinn, þá mundi
hann ekki hafa skeytt neitt um ætt
hennar eða uppruna, heldur um það
eitt, hvort hún mundi vilja eiga sig.
Honum var auðvitað lét.t um að hugsa
svona, þvi að hann var sjálfur fyrir
utan þetta. f"að var ekki hann
sjálf-ur, sem var biðillinn.
6. kapítuii.
Hann starði með athygli framan j
Mrs. Meredith, og loks stundi hún
upp þessum orðum:
„Það er blámanna-blóð í æðum
hennar."
Olney hrökk við. fað greip hann
sterk tilfinning, sem ekki verður nefnd
öðru nafni en viðbjóður eða andstygð.
Þessi viðbjóður hans var djúpur og
víðtækur, og var enginn efi á, að í
fyrstu svipan beindist hann að
stúlk-unni sjálfri. Fyrir hann sjálfan
per-sónulega var fað hræðilegt, að hún
skyldi hafa bMmanna-blóð í æðum.
Andstygðar-tilfinning hleypidómanna
varð fyrri til að gera vart við sig,
heldur en meðaumkvunin; i því kom
fram hjá honum hið ósjálfráða
inn-ræti hvitra manna, að hann gleymdi
í svip alveg miskunarlaust fegurð
henn-ar, sakleysi og varnarleysi — alt
fyr-ir það eitt, að hún var af
blámanna-kyni. Hann gat ekki að þessu gert,
honum var það ósjálfrátt. En von
bráðara náði hjarta hans og
skyn-semi rétti sinum, og þá vöknuðu hjá
honum jafnsterkar þær tilfinningár,
sem ekki urðu hverfular heldur
stað-fastar; fyrst og fremst sterk
með-aumkvun og þar næst eins konar
við-kvsem gremja. Hann fann til þess,
að það var skelfilegt, að hræðsla
þess-arar háif-geðveiku, gömlu konu skyldi
fá að spilla allri framtíð ungrar og
yndislegrar stúlku. Hann sat lengi
þegjandi og loks sagði hann
hálf-heimskulega og hugsunarlaust:
„Hvað segið þér? Blámanna-blóð!"
„Ég skal reyna að segja yður frá
öllu eins og það er", sagði Mrs.
Mere-dith. „Munið þér, hvað þér sögðuð í
gær um —um þessar veslings verur—?
Var það sannfæring yðar?" spurði
hún, því að hún tók eftir breytingu
á svip hans.
„Sannfæring min? Já!" sagði Dr.
Olney og hugsaði til þess, hve fjærri
hann hefði verið þvi að renna
nokk-urn grun í, hverja persónulega
þýð-ingu orð hans höfðu fyrir þá, sem
hann talaði við. „Mér sárnar sú
heimska. og grimd, sem kemur
ein-um kynflokki mannannatil aðfara meö
hinn eins og einhver afhrök. En ég
hafði ekkert hugboð um —" Framh.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
