Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
103 ANNÁLL MAGNÚSAR MAGN ÚSSONAR.
Að öllu samanlögðu er hið islenska efni miklu meira en
hið útlenda, enda var einmitt við því að búast. Það er
fremur litið fyrstu árin, og bendir það á, að liðinn hefur
verið ekki allstuttur tími til þess er höf. hóf verk sitt. Efnið
er mjög misjafnt að vöxtunum. Um 1659 er næsta lítið (og
ekkert útlent), en sum árin eru aftur allfjölskrúðug. Efnið er
eins og í öðrum annálum mest um árfar og veðráttu,
manna-lát og slysfarir, prestavigslur og brauðaveitingar osfrv. En
þar að auk hefur Magnús lika tekið upp ýmislegt, er snerti
stjórn landsins, talar um konúngsbrjef, alþingisdóma og þess
konar. Hjer ber aftur að hinu sama, að því er ekki gleymt,
er snertir galdra og galdramál, galdrabrennur og refsíngar:
það var ekki að búast við öðru af manni á þeim tímum og
roanni, sem var samtímismaður og svo að segja nágranni
sjera Páls í Selárdal.
Þvi verður ekki neitað, að annáll Magnúsar er að þessu
leyti mjög fróðlegur. En það er hann líka að mörgu öðru
leyti. Hann veitir nýjar upplýsingar um marga menn, sem
áður hafa ekki komið í ljós, og um viðburði; að Magnús
talar sjerstaklega um menn og viðburði í sinni sýslu og
nær-sýslunum, er ekki nema eðlilegt. Það er satt, að Espólin
hefur auðsjáanlega haft uppskrift af annálnum, en hann hefur
hvergi nærri notað hann til hlitar eða tekið hann upp i
Arbækur sinar. Fyrir því er það og rjett, að hann sje
prent-aður sjer og í heild sinni, og væri óskandi, að það yrði gert
smám saman við aðra eldri sjálfstæða annála, sem til eru
frá þvi á 16.—17. öld.
Annállinn er gefinn hjer út orðrjett eftir frumritinu, en
stafavillur leiðrjettar og getið neðan máls; samstöfur, er höf.
hefur gleymt, eru settar í hornsviga. Rjettritun er breytt að
westu, með því að hún er sjálfri sjer ósamkvæm og alloft
nokkuð klaufaleg, eins og oft vildi vera á þeim timum.
Breiddar-merki eru hjer sett alstaðar yfir raddstafi, nema þar sem
höf. ritar tvöfaldan staf (aa = á); þvi er haldið, þá sjaldan
það kemur fyrir; ð er ætíð sett fyrir d, i fyrir ij eða y, sem
oft verður ekki greint; höf. þekkir engan mun á i og y; því
er alstaðar ritað i og i hjer fyrir y ög ý; v er sett fyrir u í
hdr., þar sem svo er framborið. Rjett hefði og verið að
prenta alstaðar j (ekki i); þó hefur i verið haldið. Eins er
ætíð haldið e í endíngum og 11 á undan d ; þar á mót er ekki
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
