Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
28
UM ÍSLEN’DINGASÖGUR 70
vexti. „Hon mælti, er hon kendi manninn: „Nú er
mikit um sólskin ok sunnanvind — ok riðr Sörli í
garð". Hjer kemur fram það, sem er mjög sjaldgæft
i Islendingasögum, að strengir mannshjartans eru
sam-stiltir við strengi náttúrunnar i kringum manninn. Það
sólskin með sunnanvindi, sem filgir Sörla i garð, er í
lijarta hinnar ungu meijar sjálfrar. Lik samstilling
kemur fram i hinni stuttu tunglskinslísingu Grettlu,
þar sem sagan segir frá viðureign Grettis við Glám.
Grettir reið á Þórhallsstaði, ok fagnaði bóndi honum vel. Hann
spurði, hvert Grettir ætlaði at fara, en hann sagðist þar vilja vera
um náttina, ef bónda likaði, at svá væri. Þórhallr kvaðst l>ökk fyrir
kunna, at hann væri, „enn fám þykkir slægr til að gista hér um tíma;
mantu hafa heyrt getit um hvat hér er at væla, enn ek vilda gjarna,
at þú hlytir engi vandhæfi af mér; enn þó at þú komist heill á burt,
þá veit ek fyrir víst, at þú missir liests þins, þvi at engi heldr hér
heilum sinum fararskjót, sá er kemr." Grettir kvað gott til hesta,
hvat sem af þessum yrði. Þórhallr varð glaðr við, er Grettir vildi
þar vera, ok tók við honum báðum höndum. Var hestr Grettis læstr
i húsi sterklega. Þeir fóru til svefns, ok leið svá af náttin, at eigi
kom Glámr heim. Þá mælti Þórhallr: „Vel hefir brugðit við þína
kvámu, því at hverja nátt er Glámr vanr at ríða húsum eða brjóta
upp hurðir, sem þú mátt merki sjá". Grettir mælti: „Þá man vera
annat hvárt, at hann man eigi leugi á sér sitja, eða man af reimast
meir enn eina nátt; skal ek vera nátt aðra ok sjá, liversu ferr".
Siðan gengu þeir til liests Grettis, ok var ekki við hann glezt. Alt
þótti bónda at einu fara. Nú er Grettir ]>ar aðra nátt, ok kom eigi
þrællinn heim. Þá þótti bónda mjök vænkast. Fór hann þá at sjá
hest Grettis. Þá var upp brotit húsit, er bóndi kom til, enn hestrinn
dreginn til dyra utar, ok lamit i sundr i honum hvert bein. Þórhallr
sagði Gretti, hvar þá var komit, ok bað liann forða sér, „þvi að víss
er dauðinn, ef þú bíðr Gláms." Grettir svarar: „Eigi má elt minna
hafa fyrir hest minn enn at sjá þrælinn." Bóndi sagði, at þat var
eigi bati at sjá hann, — „þvi at hann er ólikr nokkurri mannlegri
mynd, enn góð þykki mér hver sú stund, er þú vilt hér vera." Nú liðr
dagrinn, ok er menn skyldi fara til svefns, vildi Grettir eigi fara
af klæðum ok lagðist niðr í setit gegnt lokrekkju bónda; hann hafði
röggvarfeld fyrir sér ok knepti annat skautit niðr undir fætr sér,
enn annat snaraði liann undir höfuð sér og sá út um höfuðsmáttina.
Setstokkr var fyrir framan setit, mjölt sterkr, ok spyrndi liann þar i.
Dyraumbúningrinn allr var frá brotinn útidyrunum, enn nú var þar
fyrir bundinn liurðarflaki ok óvendilega um búit. Þverþilit var alt
brotit frá skálanum, þat sem ])ar fyrir framan liafði verit, bæði fyrir
ofan þvertréit ok neðan. Sængr allar váru ór stað færðar. Heldr var
þar óvistlegt. Ljós brann í skálanum um náttina; ok er af myndi
þriðjungr af nátt, heyrði Grettir út dynur miklar; var þá farit upp
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
