41 JÓRUNN Hann var fallegur maður, brúneygður. — En þegar pabbi þinn kom, vildi pabbi minn og mamma, að eg giftist honum, — það var ekki laust við að eg tæki það nærri mér, en eg vildi ekki styggja foreldra mína — mér fanst það vera skylda . mín að vera þeim til ánægju. — Þar að auki hafði hinn maðurinn aldrei spurt mig beinlinis að því, hvort eg vildi verða konan hans. - LJÓT En það var hann, sem þér þótti vænt um. JÓRUNN _ Það fanst mér þá. Þegir. - Hann fór frá okkur sama kvöldið sem hann heyrði, að eg væri trúlofuð. Hann druknaði ári eftir að eg giftist — sumir sögðu, að hann hefði drekt sér sjálfur. LJÓT Það hefir ef til vill verið þér að kenna.