112 SÖLVI Já, eg er huglaus. — Eg varð hræddur þegar jarðskjálftinn kom við Ljót. Það var þér að kenna — við máttum ekki deyja. SVEINUNGI Þú ræður þér sjálf, Ljót. Eg vil ekki beita þig ofríki. En ef þú hugsar þig um þá ferðu ekki að yfirgefa foreldra þína vegna manns, sem þú ekkert þekkir. Þú ert einkabarnið mitt. Þú hefir verið augasteinninn minn síðan þú varst svolítil telpa ; eg átti aldrei svo annríkt þegar eg kom heim á kvöldin frá vinnunni, að eg hefði ekki tíma til þess að hlusta á þig. — Þegar þú klappaðir mér fanst mér eins og hlýju sumarregni rigndi framan á mig. — Það yrði svo eyðilegt, ef þú færir í burtu. Þú ferð ekki. LJÓT Það ert þú sjálfur, pabbi, sem neyðir mig til þess að fara. SVEINUNGI Þú verður að taka eftir því, sem eg