114 ekki sjá þig gengur að rústunum og leggur hendurn- ar á vegginn. Sölvi og Ljót fara. Þögn. JÓRUNN Þú verður að láta Ljót fá sinn vilja, eg get ekki mist einkabarnið mitt — og þú. segir sjálfur, að allur þinn starfi sé fyrir dóttur þína. SVEINUNGI snýr sér að Jórunni, strýkur moldugri hendinni yfir ennið. = Vissir þú, hvað eg ætlaði að gera. ÉEg æltlaði að ginna hann inn í rústirnar og svo ætlaði eg að kippa stoðinni undan. JÓRUNN Guð fyrirgefi þér, maður. SVEINUNGI gengur nokkur skref, stendur þegjandi Það hefði verið betra, að bærinn hefði hrunið yfir mig. JÓRUNN Þetta máttu ekki segja! Þegir. En þú mátt ekki taka frá mér eina barnið mitt