Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - IX. Natur og folkeliv. Digtning - 93. Paa sjølvstyr. Av Rasmus Løland
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
ban mat. Men den vesle sonen i huget, Robert, som lite fekk lov
na kom» ut, iiv (li dei v«r rtcdd elvi og dei stygge fossarne, hadde han
set leika seg i hagen, og ein gong det var stor flaum, fekk han honom
med aeg upp med elvi. Paa ei stor torva der, som vatnet hadde skore
hort moldi under, funn dei paa aa leika seg og skulde sigla. Dei stakk
greiner ned-i og hengde trøyorne sine paa til segl og en lommeduk til
Ilagg, svinga med hatturne og hadde moro med aa byta deim, og sistpaa
tok dei til og skulde loyua ei Btor bjørk som kom rekande med flaumen
og liaka seg fast i torva med røterne.
Nedpaa Fagerlieim var det stort uppstyr. Vesleguten
var burtkomen og ikkje til aa finna att.
Eit ferdalag fraa byen hadde vore inn-um og skulde
nettupp fara lenger upp-etter dalen, no daa det hadde
ljosna upp att med véret. Daa vart det spurlag etter Robert.
Eit av kvinnfolki i fylgjet, moster hans, vilde sjaa han
fyrr ho for, og segja farvel til han. Men daa var han
ingen stad aa finna, korkje inne eller i hagen, og heller
ikkje burt-i huset hjaa hesterøktaren paa baksida av hagen,
der han stundom var; og det kom upp 110 at han ikkje
hadde vore aa sjaa paa lenge — kanskje yver ein time. Mor
hans var ikkje rett frisk i dag og heldt seg inne. Ho hadde
trutt at han var med hine ut-i hagen. Men faren og
tenest-folki hadde havt annsamt med dei framande og ikkje tenkt
noko paa kvar han for. Han hadde elles aldri havt for
vis aa laupa av nokon stad uløyves, so ingen hadde kome
paa aa tenk ja paa det no meir enn fyrr, Ingen hadde
soleis sakna han fyrr no.
Dei leita endaa ein gong gjenom huset, og sidan ute
paa alle kantar, rundt hagen og up-etter skogkanten, sende
til slutt folk heiit burt til alle gardarne. Men det var alt
like faafengt. Han var ingen stad aa finna, og ingen hadde
set han. Det var som han var sokken i jordi. Eller
i . . .? Ingen vaaga rett aa nemna elvi; men alle tenkte
paa henne. Ho var so stor i dag og fløymde yver alle
stader , , . hadde han tumla seg ned paa den leidi, so kunde
det verste snart vera gjort. Faren var likbleik, mori kom
ut og ropte Gud kjelpe seg, og litt etter var dei nedmed
elvi alle saman og leita alle stader, upp-etter og ned etter.
Uløyves: uten lov.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
